~^O^Taliw^O^~: 2006年12月

12月18日

เคยมั้ย?

เคยชอบใครคนหนึ่งมากๆ มากซะจนอยากบอกให้เค้าคนนั้นรับรู้ไว้?

เราก็ไม่รู้หรอกนะ ว่าวันนั้นเราเป็นบ้าอะไร อะไรมาดลใจให้เรากล้าที่จะบอกกับเค้า ต้องรวบรวมความกล้าอยู่นานเลยทีเดียว

สงสัยคงเพราะเราเพี้ยน กลัวว่ามันจะสายเกินไป เราเลยตัดสินใจว่า เอาวะ!!บอกก็บอก

แค่บอกให้รู้ไว้คงไม่เสียหายอะไร เพราะเราคิดว่าหลังจากจบค่ายครั้งนี้ เราคงไม่มีโอกาสได้พบกันอีกแล้ว

แค่บอกไปก็คงไม่มีอะไรหรอก แต่เราพลาดอย่างแรงเลย เราเจอกันบ่อยกว่าที่คิด แล้วทุกครั้งที่เราเจอกัน

อยากบอกว่าอึดอัดมาก ทำไมต้องหลบหน้า ทำไมไม่ทักสักคำ ยิ่งเวลาอยู่กับน้องเค้า ยิ่งเหมือนว่าเราเป็นแค่อากาศ ไม่มีตัวตน

แต่เราก็ไม่ได้เจ็บมากมายหรอกนะ เพราะเราวอนหาเรื่องเอง อยู่ดีไม่ว่าดี เจือกบอกเค้าทำไมวะ? ไม่น่าหาเรื่องเลยตูT_T

แต่เราอ่ะ รู้ตัวว่าเลวมาก ทั้งๆที่บอกน้องเค้าไว้ว่า"พี่จะไม่บอกเค้าหรอกนะ ว่าพี่ชอบเค้า"แต่สุดท้าย

เราบอกทำไม???เป็นพี่ที่ไม่น่าเคารพเลย สับปรับสิ้นดี!!!!

ก็รู้นะว่า เราก็คงเหมือนคนอื่นๆ

ที่ไม่ได้มีอะไรพิเศษ หรือสำคัญต่อเค้าเลย แล้วทำไมยังทำ??ที่เราทำไปทั้งหมดนั้นมันเพื่ออะไร แค่เราโทร.ไป

แล้วเค้าไม่อยากคุยด้วย เราก็น่าจะเข้าใจ แต่ทำไมยังดันทุรังต่อ ยังอยากสร้างความประทับใจที่ดีๆให้เค้าทำไม ไม่จำเป็นซักหน่อย

ทำไมต้องไปดู?ทำไมต้องไปเชียร์?ทำไมต้องไปแคร์?

ที่เค้าส่งข้อความมาบอก ก็เพราะเราเป็นน้องเค้าล่ะมั้ง?เรามันโง่เองแหล่ะ ที่ปล่อยให้อารมณ์ชั่ววูบ

มาทำลายมิตรภาพดีๆที่เราเคยมีร่วมกัน เราอยากให้เวลามันหยุดไว้ หยุดไว้แค่วันนั้น 31 ตุลา อยากให้เรื่องนั้นมันไม่ได้เกิดขึ้น

หรือไม่ก็อยากให้เค้าช่วยลืมๆมันไปซะ อย่าไปจำมันเลย คิดซะว่าเราไม่เคยบอกไปก็แล้วกัน

(แล้วน้องคนนี้จะได้กล้าเข้าไปร้องเพลงกับพี่ได้อย่างสนิทใจ เหมือนที่เคยเป็น)